Banu Güven Blog

Bir haftadır aklıma geliyor, gülüp duruyorum. 1001 Belgesel Film Festivali’nin açılış filmi Malegaon’un Süpermen’i bir kez daha yeryüzünde ne kadar çok şeyden habersiz olduğumuzu hatırlattı bana.
Olay Hindistan’da geçiyor. Malegaon diye bir şehir olduğundan haberdar mıydınız orada? Bombay ya da Mumbai’nin 280 km. kuzeydoğusunda, Hindu ve Müslümanların nehrin iki kıyısında yaşadığı bir şehir. Nüfusu 1 milyon kadar. Altyapı sıkıntıları, Hindistan’ın her bölgesinde olduğu gibi burada da var. Malegaon Kalesi şehri anlatan yapı… Malegaon’u bir de sinema anlatıyor. Sinema manyağı bir şehir burası!
Dokuma tezgâhlarından kazanılan üç-beş kuruşun itiş kakış sinema kuyruklarında harcandığı bir şehir. Kapılar açıldığında insanlar, yani 7’den 70’e erkekler, neredeyse birbirini ezerek içeriye giriyor. Girdikleri yer ise öyle alışık olduğunuz sinema salonlarından değil. Duvarları rutubet içinde, boyaları dökülmüş, küçük bir perdesi olan ufakça salonlar. Hatta bazılarında küçücük televizyon ekranları var. Burada oynatılan VHS filmler ise Bollywood filmleri bile değil genellikle. Malegaon’un Bollywood’a ‘paralel bir dünyası’ var. O da Mollywood.
En popüler Bollywood filmlerinin Mollywood versiyonları izlenme rekorları kırıyor. Düğün videoları çekerken işi büyütenlerin sayısı az değil. Doğru düzgün işi olmayıp tek meşguliyeti senaryo yazmak olanlar da var. Yani para kazanmayan senaristler ve yönetmenler. Bizim kahramanlarımız Şeykh Nasır da böyle biri. Gömlek-pantolon satarak hayatını kazanıyor ve kazandığını filme yatırıyor. Daha önce Bollywood’da 1970’lerin bizim Cüneyt Arkın filmlerine tekabül eden ‘Sholay’ adlı filmini 650 sterlin bütçeyle yeniden çekmiş ve büyük başarı yakalamış Nasır. Yani Malegaon ölçütlerinde. O filmde oynattığı amatör oyunculardan biri, bir cep telefonu bayiinin reklam yüzü olmuş. Yaratıcılıkta sınır yok: Atlı soyguncular yerine, bisikletli soyguncular kullanmış yönetmen.
Read the rest of this entry »