Apr
Sen, ben, göçmen…
İstanbul Film Festivali’nin açılış filmi ‘Hoşgeldiniz’ göçmenlik meselesine dair ibret verici bir hikâye anlatıyordu. Bu hafta da gündemimiz aynı…
On yıl kadar önceydi. Yılbaşı tatilinin tatlı gevşekliğiyle elimi kolumu sallaya sallaya işe gittim. Sakin bir gün olmasını bekliyordum. İçeri girer girmez, sefer görev emri geldi. İstikamet çizmenin topuğuydu. İtalya’nın Brindisi kıyısına yüzlerce Kürt kökenli göçmen çıkmıştı. Türkiye’den yola çıkan küçük bir gemide, uzun bir yolculuktu. Erzak bitmiş, su bitmişti. Aralarında hastalananlar vardı. Sahil görününce bazıları suya atlamıştı.
İtalyan sahil güvenliği gemiyi Bari’ye bağladı, göçmenleri Brindisi’de bir okula yerleştirdi. Yanlış hatırlamıyorsam aralarında hayatını kaybedenler yoktu ama, onları gördüm, perişan vaziyetteydiler. Hepsi de siyasi sığınma talep ediyordu. Konuştuklarımdan birkaçının ilk denemesi değildi. Belki son denemeleri de olmamıştır. İtalya hükümeti ve iltica yasaları kolay mülteci statüsü vermekten yana değildi. O dönemde bu insanlara mülteci statüsü verilmesi talebiyle Roma’da yapılan gösteriler Türkiye’de birçok gazeteye öfkeli başlıklar attırmıştı.
Göçmenlerle ve Brindisi’deki yetkililerle konuştuktan sonra ikinci durağımız Bari limanı oldu. Hayalet bir gemi gibi kara kara duran küçük bir şilepti. Liman güvenliğine çaktırmadan yaklaşıp gemiye atladık. İçeride durum tam bir felaketti. Herhalde ancak 30 kişinin rahat rahat seyahat edebileceği gemi belli ki tıka basa dolmuştu ve bırakın erzağı hijyen diye bir şey de kalmamıştı. Read the rest of this entry »